Het is geweldig als je als aquarellist opnieuw gevraagd
 wordt mee te werken aan een project van het
 Groesbeeks Gemengd Koor. Nadat je ‘ja’ zegt, moet je ermee
 aan de slag, en dan… Het Hooglied…, hoe moet je dat in
 ‘godsnaam’ schilderen? De tekst is in oude woorden die ook
 afgestoft niet mijn taal zijn.

 Als kunstenaar kun je niet anders dan de symboliek vertalen
 naar de tijd van nu, waarin je zelf leeft en liefde
 ervaart, geeft, deelt. En dan blijkt dat ook je eigen
 liefdevolle paden en wegen soms ondoorgrondelijk zijn.
 Na zoveel jaren weet je een ding echter zeker.
 Liefde is geloof en geloven, in jezelf en de ander, en de
 moeite waard om aan te blijven werken. Gelukkig maar,
 want dat werk houdt nooit op en het verwarmt je van binnen,waardoor je kunt blijven stralen naar de ander.